Hii , ik ben Dakota .
Een meisje van 16 jaar .
Dit verhaal gaat over de dag dat mijn vader stierf .
Mijn vader vertrok 's morgens naar zijn werk , na 6 maanden , want hij had zijn vinger gebroken en kon daardoor niet meer werken .
Alles was genezen en mijn vader was heel blij dat hij terug kon gaan werken . Na het werk ging hij met al zijn vrienden nog iets gaan drinken , om te vieren dat hij terug kon werken . Ik zat bij m'n tante , te spelen met m'n klein nichtje . Toen plots m'n oudere zus belde rond 18 uur . Ik hoorde het de eerste en de tweede keer niet . Maar de derde keer nam ik op , mijn zus was aan het wenen en ze vroeg of ik neerzat . Ik zei dat ik neerzat en vroeg haar wat er was . Ze antwoorde niet , dus ik vroeg het nog eens . Ze zei dat ik me sterk moest houden .
Ik vroeg haar in paniek wat er was . Ze zei ; 'Papa heeft een auto ongeluk gehad , hij stak een kruispunt over en een vrachtwagen heeft hem aangereden.' Ik vroeg of het erg was & ze zei dat hij het niet had overleeft . Ik begon te wenen , maar ik geloofde het niet .
Mijn tante kwam bij me en vroeg me wat er was , ik begon te roepen dat mijn papa dood was en mijn tante begon ook te wenen . Ze belde onmiddelijk naar mijn moeder en legde het allemaal uit . Mijn ouders waren dan wel al 9 jaar gescheiden , maar mijn moeder begon te huilen . De hele familie kwam die avond bij elkaar . Het was zo moeilijk om de familie samen te zien zonder mijn vader , want hij was degene die de familie altijd aan het lachen bracht .
Een week later volgde zijn crematie , ik , mijn zus en mijn klein broertje waren kapot aan het gaan van het verdriet . Na 1 jaar en een half mis ik hem nog steeds heel hard . Soms kan ik nog altijd niet geloven dat hij er niet meer is . 6 maanden na zijn dood heb ik in een psychiaterische instelling gezeten omdat ik het niet meer aankon en me van het leven wou brengen .
Ik weet nu dat mijn vader het niet zou gewild hebben , hij wou me zo niet zien . Hij heeft me altijd gezegt ;' Je moet blijven lachen , wat er ook gebeurd .' Ik ween nu nog iedere avond . Maar ik trek me op aan de sterke momenten . Ik ben blij dat ik ergens mijn verhaal kwijt kon .
Groetjes Dakota .
Reactie
van Paula,
Beste
Dakota,
om
op
16
jarige
leeftijd
je
vader
verliezen
is
wrang
en
moeilijk.
Natuurlijk
mag
je
huilen.
Ondanks
het
anderhalf
jaar
geleden
is
gebeurt.
Dat
je
jouw
vader
mist,
is
een
goed
teken.
Het
was
een
goede
man.
Maar
lieverd,
hij
is
vast
nog
bij
je.......
hij
kijkt
over
je
schouders
heen.
En
reken
maar
dat
je
vader
trots
op
jou
is.
En
zoals
je
vader
altijd
zei
"altijd
blijven
lachen,
wat
er
ook
gebeurt"
Dat
zijn
wijze
woorden
van
je
vader.
Je
vader
wil
niets
liever,
dat
jij
een
gelukkig
leven
krijgt.
Groet, van Paula |
Liefs
Paula
|
|
